Ben niet gegaan dus, ondanks die afspraak met mezelf om het weer eens zachtjes aan te gaan proberen. Het lijkt wel of ik geen zin heb, of dat ik een beetje bang ben dat het niet gaat,

Wat ik nu doe is steeds als ik de hondjes uitlaat (en dat is vaak) een beetje loop-rennen, zeg maar strompelen. Zonder renschoenen of renkleren en aldoor maar een heel klein stukje.

Heb net even Angelique (trainster) gemaild dat ik donderdag weer kom.

Het getreuzel met rennen komt tegelijkertijd met getreuzel bij een andere opgave die ik mezelf gesteld heb: stoppen met roken. Gisteren zat ik zomaar weer met een sigaret in mijn mond en ik betrapte mezelf erop dat ik mezelf eigenlijk toe sta om, als ik ergens tabak tegen kom, daar gebruik van te maken. Ik zoek namelijk constant de omgeving af op iets rookbaars. Dat doe je alleen als je daar iets aan hebt dus.. slechte zaak. Het voelt alsof ik alweer half ingestort ben. Bah. En wat nu? Niet aan denken en proberen over dat idee heen te groeien, of juist wel over denken en proberen je beslissing te vernieuwen. Maar dat laatste is niet makkelijk, Voordat je het weet ga je te veel in het gevoel hangen van trek hebben en benader je de zaken alleen nog maar negatief. Het lijkt erop dat je het eerste moet doen, maar dan wel op zo'n manier dat je niet steeds door jezelf verrast wordt. Loslaten en tegelijkertijd... ja wat?  Wat een vaag gedoe.

Het zal duidelijk zijn; ik ben gewoon, wat wilsterke types, een slappeling noemen. Maar dan nog. Kunnen die dan nooit wat bereiken? En met andere dingen heb ik toch best wel wat bereikt? Ik ben leerkracht, heb een leuke vrouw, werk dat ik met plezier doe enz. Maar ik ben wat te dwarrelig, een beetje te associatief, waardoor ik moeite heb om rechte paden te bewandelen.  Soms denk ik wel eens dat alles bij mij heen en weer gaat. Dat er bij alles voortdurend sprake is van krommen, geen rechte lijn in't zicht. Verdorie dat is lastig plaats bepalen, koers houden.

 Misschien zit het hem ook wel in de geheugenfunctie. Het lijkt wel of een besluit niet als zodanig bij mij geregistreerd wordt. Ik vermoed dat andere mensen een besluit nemen met meer dan alleen hun hersenen, want mijn geheugen is niet schrikbarend slecht. Al ben ik regelmatig mijn spullen kwijt en verspil ik heel wat tijd aan terug lopen, ik denk toch dat ik een redelijk geheugen heb, anders hield ik het voor de klas niet vol. Dus als het geheugenfunctie is is het wel een heel bepaald element van geheugen.

Het kan ook zijn dat anderen het besluit in een vakje van een hogere orde stoppen of zoiets, waardoor het niet zo snel meer aan het wankelen komt. Ik snap er niets van. Wat is nou wil en waar komt die vandaan? en belangrijker nog hoe kan je die versterken?

Reacties zijn welkom.    

Dat valt wel op: Eerst alle dagen geschrijf en alle trainingen verslagen en dan opeens dagen (weken) niets meer. Het valt dan ook niet mee om je ongelijk te bekennen en toe te geven dat die anderen gelijk hebben gehad.

Ik had nooit zo snel na mijn ribblessure weer moeten proberen om helemaal terug te zijn en meer dan ooit te gaan doen. (3 x per week training.) Ik heb mezelf en mijn fysieke mogelijkheden overschat en heb te veel trainingsarbeid verricht en tegen het advies van mijn trainer(s) in toch steeds geprobeerd om tot het uiterste te gaan in elke training.

Nu eerst maar eens het verslag van wat er nu eigenlijk is gebeurd. Na de week die hieronder beschreven staat, (zondag 16.5 km, woensdag 7/8 km, donderdag 7/8 km en dan zondag weer 14,5 km) had ik maandag een klein herstel loopje gedaan. Dat was aangeraden door de trainster en voelde idd heel goed. De zondag was zwaar geweest. Al vrij vroeg in de race had ik mijn kuit(en) gevoeld. Dat had ik al een tijd niet gehad en ik wist dat je daarmee door kan lopen als je maar goed oplet en het niet op zo'n moment forceert. Dat heb ik gedaan en zelfs ben ik op het eind van die 15.4 nog weer gaan versnellen. Het leek toen of die kuiten weer een beetje hersteld waren en ik ging er nog even lekker voor! Even alles eruit op het laatst zodat ik lekker moe en voldaan zou kunnen afsluiten. De rest van de zondag was ik behoorlijk stijf en dat trok pas weer weg na die herstel loop van maandag.

Donderdagavond weer trainen met het vertrouwde groepje mensen op Sportpark Sloten. Alles voelde een beetje stijf en moeizaam. Dat had een teken moeten zijn. Maar, gaande weg het trainen, warming-up en wat loop oefeningen, kreeg ik er, zoals altijd, weer echt zin in. Als we op het bijveld bezig zijn, voel ik wel al wat getrek aan mijn kuit, maar dat negeer ik. Als we dan naar het parcours gaan en Angelique legt uit dat we gaan intervallen en eerst beginnen met 200 m snel naar een bepaalde plek te lopen, ben ik snel weg. En dan... ja dat is wel duidelijk het schiet weer in mijn kuit. Er breekt daar iets af, zo voelt het, spieraanhechting ongeveer midden in, echt in diep van binnen, in mijn kuit. Ik weet dat het trainen voorlopig over is. Ik probeer nog op advies van Angelique wat te lopen om te kijken of het minder wordt, maar bij elke belasting wordt het alleen maar erger. Dit moet overgaan met rust. Voorlopig niet meer trainen.

En dat is de reden dat ik al zo'n tijd niets meer heb geschreven op mijn Blog. Ik dank mijn broer dat hij me even heeft gestimuleerd om de draad weer op te pakken.

Als ik de moed op kan brengen, ga ik wel vandaag weer proberen iets te doen. Dat had ik al een keer eerder geprobeerd, maar toen voelde ik de kuit onmiddellijk weer opspelen. Ook schoot het er een keer in toen ik op het schooltje een sprintje de trap op trok. Weer dat gevoel alsof er iets losgetrokken werd. Nou ja we gaan het zien vandaag.

Okee 15 km vandaag. 's Morgens om half negen op om rond half 10 te kunnen beginnen met rennen vanaf de molshoop in het Amsterdamse bos. (rode route van 14 km + een stukje om er 15 van te maken.) Het regende, maar was totaal niet koud. Mijn renbroek niet op tijd uit de was gehaald en nog niet droog, dus maar in mijn korte broek!! Trainster vertelde meteen dat dat niet goed was (afkoeling0, maar ik heb lekker gelopen en het zeker niet koud gehad. Het was druk. We waren met een man (vooral vrouw) of 7 en de trainster. Het lopen viel vreselijk tegen voor me. Ik startte zoals gewoonlijk weer vrij snel (in vergelijk tot de rest van het groepje), maar kreeg op de helft toch behoorlijk gevoelige kuiten. Dus heb ik maar wat ingehouden en geprobeerd bij de groep te blijven. Dat lukt dan toch niet. Ik wil altijd tegen mijn grenzen aan! Wie moet ik iets bewijzen? Waarom doe ik dat? Jan sprak me onmiddellijk aan. "Ík dacht dat jij wilde proberen te leren getemporiseerd te kunnen lopen?" Ik begon gelijk een discussie over hoe je goed traint en dat je toch moet roberen om steeds je grenzen iets te verleggen. Jan's antwoord was duidelijk: dat doe je door de afstand van je loop te vergroten, niet je snelheid. Aan je snelheid werk je door te intervallen. Hij heeft natuurlijk groot gelijk, maar het lijkt wel of ik niet anders kan. Iets dwingt me om weer naar een sneller tempo te gaan. En dit keer was het zelfs zo erg dat ik op het laatst nog even echt gas gaf om de laatste beetjes er even uit te gooien en de laatste 700 meter nog even helemaal los te gaan. Misschien dom, maar ik ben daar heel ambivalent over. Het voelt wel goed en geeft me wel een tevreden gevoel.

Erg hard hebben we trouwens niet gelopen. 15,9 in 1.37 min. Wel de hele dag spierpijn. Het is nu etenstijd en ik loop te strompelen door het huis.

Donderdagavond nog gelopen. Ik merk wel dat drie keer per week trainen veel vraagt van mijn spieren. Ik heb voortdurend gevoelige kuiten en ben veel bezig met volelen hoe het zit. De training verloopt op zich weer prima. Angelique maant me weer vaak tot kalmte, maar ik kan me slecht inhouden en doe toch weer zoveel mogelijk mee met de anderen die moeten intervallen. Kilometer of 7/8 gelopen. In een rustig tempo. Ben zaterdag wel weer helemaal hersteld en als ik dit schrijf, benieuwd naar de zondag. dan gaan we 15. De weerberichten zijn slecht, maar daar zit ik niet zo mee. Ik geloof dat ik het wel lekker vind om te lopen in extremenen. (erg warm of koud, regen maakt ook niet uit.) Dan voel je je zelf goed.

Zo dat was lekker! Nooit eerder op woensdagmorgen met dit groepje meegedaan.  Warming up met een steigerung. Over 150 steeds wat harder lopen en dan weer los. Dat 5x, nee niet stoer doen, 3 x. Daarna stukje gewoon (10 km/pu). En toen 75 mtr Z1, 75 mtr uitlopen, 150mtr Z1, 75 mtr uitlopen, 225 mtr Z1, 75 mtr uitlopen, 300 mtr Z1, uitlopen, 375 mtr Z1, uitlopen en hetzelfde weer teug: 300 mtr, uitlopen, 225 enz. Daarna nog een kiometer of 7 lekker gerend (11km/pu). Was best wel moe door die sprintjes aan het begin.

Wat ook leuk was, de trainer, Jan, een man van 57 die best al het een en ander gelopen heeft.  (Marathon 's en zo) Beetje met hem geklets en wel een relaxed type, goeie man, kan ik nog wel wat van leren. Blijft heel goed bij zichzelf, legt geen stempel, maar is wel heel bescheiden aanwezig. Leidt de training zonder ook maar iets van aanmatiging.kracht, hoe moet je dat noemen.  Gebruikt ook heel  weinig woorden. Ik vind dat heel gepast in de situatie. (recreatieve lopers die al wat ouder zijn  en zelf wel beslissen wat goed voor ze is.)

Als ik moe begin te worden op de tocht terug en nog steeds een beetje snel ga, tempert hij mij en legt uit waarom dat beter is.

Vaak hield ik me dan even terug en gaf dan toch weer wat gas bij, maar hij gaf me het juiste argument. Hij legde uit dat je moet leren om ingehouden te lopen omdat dat iets is wat je in sommige situaties ook moet kunnen. Ja, dat vind ik goed. Er verstand van krijgen, iets van alle kanten kunnen benaderen.

 Verder heeft hij gevraagd of ik mee wil met zijn groepje op de laatste zondagmorgen van de maand om 8.00 uur. Ze lopen dan op de "Kruidberg" bij  Zandpoort? iets van 14 km door de duinen en over het strand. Mooie tocht. Ik weet het nog niet. Het is wel vreselijk vroeg, maar je hebt dan nog je hele dag voor je. We gaan het zien.

A.s. zondag, 9.30 uur, is hij er ook bij. Dan zien we wel weer verder. Voorlopig denk ik dat ik donderdagavond ook ga trainen. Dan zou ik misschien wel rustig aan moeten doen, want zondag gaan ze 15 km doen. Alles bij elkaar is dat best wel veel. Afgelopen zondag 16,5, nu 7,5, dan donderdag ? en zondag 15. Nou je zien wel. Eerst maar eens zien of ik ook daadwerkelijk ga donderdagavond. 

Moet je niet willen; vijf minuten voordat je moet rennen proberen je eerste berichtje te plaatsen. Maar doe het toch.

Hoop echt dat het het begin is van een lange reeks renverslagjes en dat ik over een half jaar of zo kan melden dat ik een halve marathon heb gerend. Verder wil ik nog even niet denken. Altijd bang voor mijn eigen valkuilen. Die bangheid zal een thema worden en volhouden en uitvluchten. Ik kan al een hele hoop bedenken. Maar ik moet me nu klaar gaan maken, anders kom ik te laat.

Ik ren met een cluppie en moet om kwart over 9 bij de Sloterplas staan.